و من او را دیدم ، به خیالم آیا

به شب تیره و سرد ، به لب خط جنون

و چه نزدیک شدم ، به غم جان و حزین دل خون

و در آن تاریکی ، نفسی صورت گریان مرا

دست سرد و بدن سرد ، و این جان مرا

گرما داد

من چه عاشق شدم آن لحظه شیرین به رخت

من چه فارغ شدم از خود به تمنای تو و بوی گلت

گل من ، و چه زیبا قدمی ، که به هر باغ روی

و به هر باغچه و کوچه و هر کوی شوی

مقدمت گلباران ،  و به جای چشمم

کمکی آید از آن ابر گران ، نم نمک بارش باران به جهان

سینه آرام کند

و نفهمم کی روز ، شب من میبرد و کی مه من ، روز را شام کند

خوشم از سر تا پا ، گریه ام از عشق است

میتوانی دیدن ، ولی از محفل ما ، خبر شادی ما را مفروش

دزدها منتظرند ، و تو بر ماه قسم ، بر تن تازه جوانم غم این عشق مپوش

سخن من بشنو ، دل من رنگ مباز ، و زمن حرف دلی ، حلقه گوش بساز

آخر عشق جدائیست و بس

همه گفتند و شدند ، همه این حرف عبث

و دگر نگذارم ، کین جدائی عدم ،  دل پاکم بدرد

من مگر من نیستم ، که یکی دهر به صد ناز و قسم ، عشق پاکم ببرد

حرفم این بود ولی بشنو دگر قصه راست

شکر آن را که به من داد و نخواست

و اگر خواست مرا نعمت خود باز آراست

حقيقت